Regelmatig neemt het bestuur van Watersportvereniging Durgerdam de tijd voor bezinning en reflectie op verleden, heden en toekomst. Al blijkt elke keer dat het verleden een stuk eenvoudiger te beschrijven is dan de toekomst. Bij bedrijven en grote instellingen organiseert men daarom regelmatig strategiedagen of huurt men dure externe bureaus in om de missie (waarom we bestaan), de visie (wat we willen zijn) en de strategie (wat we moeten doen) vast te stellen.
Wij doen dat door een wandeling te maken langs de haven, over het hobbelige pad langs de onderdijk. Onderweg kom je dan zomaar een groot deel van de geschiedenis van de vereniging tegen, in de persoon van bijvoorbeeld een oud-voorzitter of de toenmalige havencommissaris. Een praatje met deze dijkbewoners leert veel over het heden en verleden van ons dorp en onze bijzondere vereniging.
De oprichters van WSV Durgerdam realiseerden zich al in 1972 dat we als dorpelingen zuinig moeten zijn op het unieke karakter van onze leefomgeving en dat het behoud daarvan bepaald niet vanzelfsprekend is. Er liggen doorlopend bedreigingen op de loer. In 1972 waren dat initiatieven van buiten het dorp om de hele – toen nog vrije – haven te pachten en uit te breiden, inclusief een parkeerplaats in het rietland. Door snel handelen en grote inspanningen van een groep dorpsbewoners werd dat voorkomen en bleef een groot gedeelte van de haven behouden voor het dorp. We noemen hier geen namen, want daarmee doen we iedereen die we niet noemen tekort. Maar één ding is zeker: zonder al die mensen die zich in 1972 en 1973 hebben ingespannen om het laatste vrije deel van de haven van Durgerdam in pacht te verkrijgen, had ons dorp er heel anders uitgezien.
Verenigingen als de onze lijken soms wel overblijfselen uit vervlogen tijden, met mensen die het leuk vinden om zich vrijwillig in te zetten voor het algemeen belang. Maar verenigingen zijn ook vandaag de dag nog steeds belangrijke structuren die zorgen voor sociale samenhang. Verenigingen faciliteren ontmoetingen tussen mensen die elkaar anders nooit meer spreken in deze op het individu gerichte tijd. Wij hebben dat altijd enorm belangrijk gevonden en dat blijkt ook uit de vele gesprekken die we door het jaar heen voer met onze leden. Dat stemt hoopvol.
Dan de toekomst. Tonen wij ons goede voorouders voor onze kinderen en kleinkinderen? Spannen wij ons voldoende in om ze een leefwereld te bieden waarin ze gezond kunnen leven en ademen in harmonie met hun omgeving? Laat die vraag onze drijfveer zijn voor de komende vijftig jaar. Dan blijft de haven van Durgerdam een niet-commerciële verenigingshaven, waar onze leden hun – vaak klassieke – boten kunnen afmeren. Dan blijven we een vereniging met als uitgangspunt het kleinschalige karakter van de voormalige vissershaven zoveel mogelijk te behouden en die streeft naar een haven die naadloos past in de omgeving, de natuur en het karakter van het dorp. Steekwoorden zijn dan: stilte, respect, rust, zorg voor de natuur, zelfredzaamheid en duurzaamheid.
